كتبت ناريمان حسن
دكتور محمد راشد (الموت بيختار. الموت ما بيفرقش) لما حسن ومحمد مشيوا مع جرجس ومينا على ارض سينا يوم 8 يونيه ٦٧.بكوا الاربعه. مش م الهزيمه لا… من حر رمل شمس سينا. اتعاهدوا الاربعه ما يفترقوش ابدا الا لو الموت جه لواحد التلاته يتبتوا اديهم فى ادين بعض فى حرب
الاستنزاف راح واحد .عبر القناه مع الصاعقة ورجعت الرجاله ماعدا واحد راح حسن ومات على ارض سينا. بس يا بخته مات بالليل والله كانت ساقعه مثل التلج وناعمه كما شال الحرير فى العبور عدا مينا القناه ومارجعش قالوا مات. قالوا مفقود. لا قالوا راح يدور على حسن اللى اندفن فى رملتك السقعه بقى محمد وجرجس مافترقوش ولا يوم محمد قاله تسلم يا جرجس واجوزك اختى فاطمه جرجس قاله حماده ماتيجى المعموديه وتتعهد واجوزك اختى تريزا ضحكوا الاتنين لا ده اتنصر ولاده اسلم. عدوهم الاتنين هوه اللى اتنيل يوم الجمعه اللى فاتت 9 ديسمبر جرجس كان رايح شارع الهرم قدام مسجد السلام وقت أذان ضهر الجمعه. سمع انفجار فى الكمين.قرب يشوف فيه ايه جان له شاديه مات حزن محمد عليه وحلف مايسيبه احد الآخر. راح وراه الكنيسه يصلوا عليه.ومحمد بيكى جرجس مكانش يعرف انه بيبكى على نفسه.كمان. عارفين ليه. جه ارهابى ابن حرام فرقع الكنيست برجس وأهله والمعزيين. واللى كان محمد اول صف ع اليمين من قدام ادى حكايه الاربعه اللى خلفوا ما يفترقوا حسن محمدمينا جرجس ايوه اسمه الرباعى كده عاوز اسم الشهره اسم الدلع يعنى بيقولوله يا مصرى من تاليفى دكتور محمد راشد